week 11. Puinlawine & Moederdag

Het is hier nu echt zomers …… . Heerlijke temperaturen en vakantie gevoel. Aan de achterkant van het huis in elke nis van een raam het stukwerk wit gemaakt . Helaas is deze kant van het huis zo hoog en een deel boven een dakje van de buren waar ik niet op kan staan dat even schilderen een dingetje wordt. Daarom mijn geluk geproefd in iets heel anders ……… In het kopen van een simpele goedkope variant van de echte beroemde Spaanse loterij …… . Zo grappig om te doen. De oudere meneer kwam helemaal zijn hokje uit om mij met handen, voeten en een soort mime spel uit te leggen welke ik moest nemen, hoe ik hem moest invullen en hoe het werkt …. . Woensdag kreeg ik verlossende app van aannemer Pepe dat hij vrijdagochtend gaat beginnen met de verbouwing en sloop van oude trappen.. Wat een feest! Ehhhh alleen heb ik u niks meer van Antonio de trappenbouwer gehoord over de nieuwe trap en het plaatsen daarvan. Dus hoe dit afloopt is nog heel spannend en erg vaag……. .

Ik ben dus aan de gang gegaan met ruimte maken in de hal. Keukenkastjes alvast naar boven en een hoge koelkast, zware dekenkist en twee mega zware ijzeren allesbranders van de ene naar de andere kant van de gang moeten zien te krijgen. Op lappen waren de kachels nog amper weg te slepen. Donderdagmiddag had ik net alle deuren van een grote teakhouten keuken kast naar boven getild toen Pepe samen met Carlos voor de deur stond. Carlos was klaar met andere klus dus begon wat eerder bij mij. Hij heeft eerst de deur en stuk van de muur daar omheen weg gesloopt zodat ik samen met hem de boven- en later onderkant van de teakkast naar boven kon tillen. Na nog een grote onder-hoekkast die eerder niet door de deur paste lag mijn tong op mijn knieën. Maar Carlos en ik kunnen het gelukkig goed met elkaar vinden.

Vrijdag begon het bikken, drillen en hakken al om 8 uur in de ochtend en stond na een half uur mijn lieve buurvrouw Paki op de stoep. Bij die vrouw is helaas het glaswerk waaronder vaas van de planken van de muur getrild en ligt in één van de kamers dus overal glas op de vloer. Ze mopperde op Carlos maar nam mij lief bij de arm. Liet me lachend de ellende zien gaf me een zoen en zegt dat het niet erg is. Ze wil niet hebben dat ik haar help met opruimen en of help de spulletjes voor de zekerheid van de planken te halen. Na nog een extra knuffel ben ik Carlos gaan helpen puin ruimen.

de grote stenen worden apart gelegd tegen de buiten muur. Deze gebruikt Pepe weer voor andere klussen waar muurtjes gebouwd moeten worden. Het kleine puin scheppen we in emmers die geleegd worden in zo’n zelfde soort machine waar onze meubels me verhuisd zijn.

Het is ongelooflijk hoe hard de treden van de trap zijn. soms staat de drilboor echt vier minuten lang op 1 punt voor hij door het harde steen heen komt. Terwijl op andere plekken het stof je om de oren vliegt en er spontaan soort lawines ontstaan. Het dikke plastic dat ik met strak sterk touw verstevigd had en waarmee ik de kelder redelijk stofvrij had willen houden klapte in één keer weg toen per ongeluk een stuk binnenmuur samen met grote stenen mee de kelder in denderde…. . Mijn huis leek op die plek wel oorlogsgebied.

   Maar stukje bij beetje begint er ruimte te ontstaan. En Carlos die mijn hulp waardeert, doet erg zijn best om het Spaans voor mij begrijpbaar te maken. Hoor er naarmate de dag vordert zelfs opeens hier en daar een Engels woordje tussendoor komen.

    

En als we aan het eind van de dag door het ergste puin in de kelder heen zijn laat hij trots een foto van zijn zoontje zien. Net 4 maanden oud en natuurlijk naar zijn papa vernoemt. Zo lief om de liefde voor zijn kleine mannetje te zien. En opeens weet ik het. Eigenlijk te belachelijk voor woorden, maar daar midden in die mega stoffige bende weet ik opeens precies waar het ligt. En wanneer Carlos naar huis vertrekt en mij belooft maandagochtend er weer om 8 uur te zijn om de rest weg te bikken, kan ik hem een mini spijkerbroekje vanuit mijn winkeltje geven. En daar vertrok grote Carlos met big smile met een mini jeans met autootjes voor een mini Carlos….. .

Tussen alle bedrijvigheid door klets ik deze week heel veel met mijn lief, ontvang ik een heuse handgeschreven brief van Yvon, heel veel app-jes van zus en kids en vier ik via face-time gezellig de verjaardag van mijn vriendinnetje Karin mee.  En dan is het alweer zondag….. Moederdag. En weet ik dat mijn kids al heel snel een weekje komen. Mike komt de laatste week van mei en neemt dan een auto voor mij mee. En Jamila komt de week erna. Zo heerlijk ze weer even in het echt te zien! Jamila stuurde mij vandaag een lief app-je en vertelde mij al eerder dat zij haar Moederdag cadeautje al klaar heeft liggen en heeft ingepakt. En van Mike kreeg ik vandaag een wel heel toepasselijk plaatje via de app……. .

Comments are closed.